Indrukwekkend leiderschap

Het indrukwekkendste leiderschap dat ik ooit zag, begon met een excuus.
 
In DR Congo bezocht ik een dorp aan de Congorivier. Een officieel bezoek, paspoortcontrole incluis. Maar toen ik aankwam, stond het dorpshoofd er niet om me te ontvangen (niet dat't mij uitmaakte, maar dit is in Congo wel heel gebruikelijk en belangrijk).
 
Later bood hij daar zijn excuses voor aan. Het hele dorp zat op dat moment namelijk in dorpsberaad. En dat ging voor.
Het onderwerp: zijn eigen zoon. Die had malaria en moest over het water naar het ziekenhuis in Kinshasa. Dat kostte geld. Zoveel, dat het hele dorp vier weken lang één maaltijd per dag zou eten in plaats van drie.
 
Dus legde hij het op tafel. Hele dorp praatte mee. Iedereen werd gehoord.
Ik heb het gezien, gehoord en gevoeld. En het heeft me nooit meer losgelaten.
 
Uiteindelijk verbleef ik er drie nachten. Voetbalde met de kinderen, kookte met de moeders, verzorgde kinderen, liep en voer met hem door zijn gebied. Hij is de man op de foto. Geen grootse verschijning. Bescheiden, rustig, en zichtbaar begaan met zijn mensen.
 
Zo ziet lef eruit. Niet de hardste stem. Niet de knoop doorhakken zonder te luisteren. Maar je moeilijkste vraag voorleggen aan de mensen die je leidt.
 
Wat we hiervan mee kunnen nemen naar de werkvloer:

→ Het gesprek met je mensen gaat voor je status.
Ook als er iemand belangrijks op je wacht.
 
→ Hoor de minderheid vóórdat je besluit.
Geen eindeloos polderen tot iedereen ja zegt. Wel zeker weten dat de stille stem heeft gesproken.
 
→ Psychologische veiligheid begint bij de leider.
Als jij je lastigste vraag durft te delen, durven anderen hun fouten toe te geven. Dat is geen beleid. Dat is voorbeeldgedrag.
 
We hebben hier geen dorpshoofden. We hebben wel leiders die kunnen kiezen hóé ze leiden.
Ben benieuwd welk beeld jij in je hoofd had bij het woord leider? En klopt dat nog?


Foto: DR Congo 2016